واحه

وقتی از شوق وصال می نهادم باسر پای در بیراهه خار صحرایی گفت: عشق یعنی واحه

 
متأسفم!!
نویسنده : لیلی تکلیمی - ساعت ۸:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٦/٦
 

واقعا متأسفم

   متأسفم که توی کشور ما به زوربازو بیش تر اهمیت داده می شه تا به قدرت تفکر وتعقل!

   متأسفم که برای ورزش هزینه های گزاف می شه ولی برای علم تره هم خرد نمی کنن!

   متأسفم که به مدال آوران المپیک این همه هدیه می دن و ازشون تقدیر می کنن وبراشون صدجور برنامه سازی می کنن، اما برای مدال آوران المپیاد فقط یه تیتر خبری کوچولو می زنن و دیگر هیچ!!....

   چرا مردم؟! چرا این قدر بی توجه شدیم؟ چرا خودمون داریم به این تبعیض بی شرمانه دامن می زنیم؟ چرا از مسئولین خودمون نمی خواهیم که به علم بیش تر از زوربازو اهمیت بدن؟ حتی خود ما هم اون قدر که اخبار و رویدادهای ورزشی نقل محافلمونه، از پیروزی دانشمندهای آینده ی خودمون خوش حال و ذوق زده نیستیم.

   من به همه ی مدال آوران المپیک تبریک می گم و براشون احترام زیادی قائلم، اما حقش نیست که توجه رسانه ها ومردم و مسئولین بیش از المپیادی ها معطوف المپیکی ها باشه.

   چند نفر از ما خبرداره که ما چند تا مدال توی المپیاد آوردیم و چند تاش طلاست و اسم اون هایی که این مدال های پرافتخار رو آوردن و اسم ایران رو در مقام سوم جهان ثبت کردن چیه؟ اما حتی بچه های چهار ساله ی ما هم می دونن اسم تک تک مدال آوران المپیک رو!

   خدایا! چرا توی مملکت ما همه چی وارونه شده؟ کشورهایی مثل انگلیس که دارن به تمام مردم دنیا آقایی می کنن، حتی یه پول سیاه هم جایزه به المپیکی هاشون ندادن، ما چرا نباید توی کارهای درست به کشورهای موفق نگاه کنیم؟

   بیش تر جوون های ما آرزو دارن برای ادامه تحصیل به اروپا وآمریکا برن، اما چرا نمی دونیم رمز موفقیت این کشورها چیه و باید چه کار کنیم که خودمون بشیم قطب علمی دنیا؟ آیا این اتفاق فقط با حرف وشعار می افته یا باید یه تغییری توی روش و کردارمون بدیم؟

   خواهش می کنم فکر کنین....


 
comment نظرات ()